IBRAHIMOVIC

De eerste keer dat ik je zag. In het zonnetje, dichtbij het veld. Ter hoogte van de middenlijn. Links naast me mijn vader en rechts een oom. Neefje stuiterend aan de reling, zijn debuut op de tribune bij Ajax.

Je was een grote onbekende. Uit Zweden, had nog nooit van je gehoord. Lang, slungelig, beetje onverschillig. Niet echt de uitstraling van een stervoetballer. Toen, opeens. Die akka. Bijna op de achterlijn. De verdediger van Liverpool compleet het bos in. Je stal mijn hart. Op dat moment.

De waanzinnigste doelpunten, het hoogtepunt tegen NAC. Zaalvoetbal in de ArenA. Dat je zó goed zou worden, had ik niet kunnen bevroeden. Maar jij was overtuigd. Dus je slaagde.

Het logische vertrek. Ajax, Juventus, Inter, Barcelona, AC Milan, PSG en nu Manchester United. Al die kampioenschappen in het buitenland. Groter dan in een jongensdroom.

Donderdagavond stond ik schreeuwend in de kroeg. Halve finale. Ik hoopte op een weerzien, al zou dat de minst gunstige loting zijn. Nog één keer jou bejubelen in eigen stadion. Een staande ovatie, want je bent nog steeds van ons. Tranen van trots, ik weet niet of je dat begrijpt.

Zojuist stormde mijn zoontje binnen. Ook hij is inmiddels idolaat. De blessure is ernstig, gilde hij. Kruisbanden, vijfendertig, doodse stilte in de woonkamer.

Word snel beter, held. Want zo mag het niet eindigen.

Advertenties
IBRAHIMOVIC

GEWOON HENK

Vlak voor het einde van vorig seizoen maakte Dwight Lodeweges bekend dat hij in het nieuwe voetbaljaar Cambuur zou verruilen voor Heerenveen. Dat werd ‘m niet in dank afgenomen door de supporters uit Leeuwarden. Ze eisten per direct het vertrek van de verrader. Want bij Cambuur haten ze alles wat met Heerenveen te maken heeft. En niet zo maar haten. Nee, haten met bloeddoorlopen ogen. Dus was een overstap naar de buren ondenkbaar. Lodeweges werd belaagd, vreesde voor z’n gezondheid en leverde z’n contract in. Het Cambuur-bestuur schoof assistent-trainer Henk de Jong naar voren als vervanger van de scheidende coach.

‘Heb je overwogen om je solidair te verklaren met Dwight Lodeweges en dus ook op te stappen?’, zo luidde ongeveer de eerste vraag die aan Henk als hoofdcoach werd gesteld.

Zomer 1971. Toen Henk nog Henkie was. Henkie fietste door het prachtige natuurgebied net buiten Drachten. Samen met z’n sportieve vader. Hij moest hard trappen om bij te kunnen houden. Henkies beentjes werden moe. Eindelijk, een bankje. Senior en junior parkeerden hun fiets en ploften neer op het houten meubel.

Ze tuurden over het kabbelende water en genoten van de rust. Saampjes, dicht tegen elkaar aan. Pa schilde een appeltje met z’n zakmes. Zoon at een boterham. Twee dikke sneeën witbrood op elkaar met een dot pindakaas er tussen.

‘Weet je wat het allerbelangrijkste in het leven is?’, vroeg vader opeens.
Henkie keek vragend omhoog.
‘Dat je altijd jezelf blijft. Altijd. Gewoon Henkie. Wil je dat onthouden?’
Henkie knikte. Pindakaas van mondhoeken tot oren.

‘Heb je overwogen om je solidair te verklaren met Dwight Lodeweges en dus ook op te stappen?’
‘Ik heb achtduizend euro op de bank staan en vier kinderen. Als ik nu ontslag neem, zit ik binnen een paar maanden in de schuldsanering.’
Henk antwoordde zoals zijn vader het hem als Henkie had geleerd.

Op dat moment stal Henk de Jong mijn hart. Helemaal geen mediatraining nodig. Eerlijk, ontwapenend, puur. Gewoon Henk.

Afgelopen vrijdag verloor zijn ploeg van NAC. Henk was boos, want iedereen wint tegenwoordig in Breda. Hij flapte er direct na de wedstrijd uit dat een aantal van z’n spelers beter een rokje aan konden doen, want die hadden meisjesvoetbal gespeeld.

Vera Pauw, moeder-overste van het Nederlandse vrouwenvoetbal, was woest op Henk. Ze vond zijn uitspraak een belediging van alle meiden die voetballen. Een feministische storm van kritiek zwol aan.

Vroeger speelden alleen potten met een dikke kont voetbal. Tegenwoordig zien de speelsters er een stuk appetijtelijker uit. Daarom zijn wij mannen wat vaker geïnteresseerd in vrouwenvoetbal. Niet omdat het spel nu zo geweldig is om naar te kijken. Dat vindt Henk ook. Want hij is een man.

Toch besloot Henk z’n excuses aan te bieden. Hij begreep dat de meiden boos op hem waren, want hij was een beetje dom geweest. Dames voetballen natuurlijk niet in een rokje. Sorry.

Henk is een held.

GEWOON HENK