GEEN TROUWJURK VOOR DIANA KUIP

Enkele maanden geleden verscheen het boekje ‘Wenen van Geluk’. Een aantal gerenommeerde columnisten en journalisten beschreven daarin hoe zij de dag dat Ajax de Champions League won in Wenen hadden beleefd. Op 24 mei, exact twintig jaar na de verovering van De Cup, organiseerden de initiatiefnemers van het boekje een voetbalavond, Wenen van Geluk LIVE. In het Tobacco Theater te Amsterdam. Tijdens deze avond zouden diverse schrijvers van het boekje hun verhalen over de gloriedag voordragen aan het publiek.

Ik ernaartoe. En voetbalmaat Peter ging mee.

We hadden afgesproken met een oud-studiegenoot van me, hij is Amsterdammer. Jaren geleden maakten we veel plezier in het Tilburgse nachtleven en behaalden we overdag geen studiepunten. Ook hij verscheen met een vriend. Met z’n vieren wachtten we geduldig tot de zaal open ging. Met koude blikkies Heineken in het warme zonnetje.

Direct bij binnenkomst liepen we bijna David Endt ondersteboven. Hij zwierde rond met het shirt van Litmanen over z’n schouders. Het originele tricot dat Jari tijdens de befaamde wedstrijd had gedragen. Het viel me op dat David ondanks al zijn teleurstellingen nog zoveel van Ajax hield.

Daarna zochten we naar een plaatsje in de stijlvol ingerichte zaal. Uiteraard dichtbij de bar. De schone dames die waren gecharterd om ons van natjes en droogjes te voorzien, droegen speciaal voor de gelegenheid ontworpen truitjes. Achterop de namen en rugnummers van de spelers die ons voor de vierde keer de meest begeerde beker in Europa schonken.

Door de getoonde beelden en de woorden van de vertellers zweefden we twee decennia terug in de tijd. Het doelpunt van Kluivert, de karatetrap van Van Gaal, al die supporters op het Museumplein en de rondvaart door de grachten. Kippenvel op de armen van alle aanwezigen en hier en daar een dankbaar traantje. Ajax, bier en serveerster Finidi. We hadden het fijn.

De meest hilarische anekdote van de avond werd verteld door Chris Zegers. Even daarvoor had hij ons nog gezelschap gehouden. Hij bleek een bekende te zijn van onze gappies. Sympathieke gozer. Ook in het echt lijkt het alsof hij zijn haar niet heeft gekamd trouwens.

Tijdens de pauze kwam er een dame achter me staan. In m’n ooghoek zag ik haar voorbij flitsen. Ze wilde een drankje bestellen.
‘Hé,’ dacht ik. ‘Dat is Diana Kuip.’ Zij behoorde niet tot de auteurs van ‘Wenen van Geluk’.
Ze was zoals het plaatje dat op VI.nl boven haar columns staat. Geen rimpels of rolletjes. Puur natuur, eeuwig 21.
Dus ik vroeg of ik met haar op de foto mocht.
Ze oogde een beetje verwonderd. Wellicht niet gewend om herkend te worden.
Peter stond al met z’n telefoon in de aanslag. Dat doet-ie namelijk altijd. Hij is de huisfotograaf van ons voetbalteam. Iedereen die met een vrouw praat, wordt gekiekt. Ook als dat juist niet wenselijk is.

Diana is één van mijn favoriete columnisten. Rijtje Nico Dijkshoorn, Marcel van Roosmalen, James Worthy, Wilfried de Jong. De humor en eenvoud van haar woordkeuze maken dat haar verhaaltjes lekker weglezen. Daarbij lult ze als een man over voetbal. Dat is maar erg weinig vrouwen gegeven.
Toen ik dat aan haar vertelde, werd ze zowaar een beetje verlegen. Schattig.
‘En het allerleukste stukje dat ik van je heb gelezen, ging over de voetbaltraining van je dochters.’

Stilte.

‘Maar ik heb helemaal geen dochters.’

Foutje, de verkeerde column aangehaald. Alsof je tegen een Celticfan zegt dat je z’n blauwe shirt zo mooi vindt. Ik wist niets meer uit te brengen. Gezien het gebulder aan de andere kant van de tafel keek ik behoorlijk beteuterd. Einde gesprek. Volgens mij vluchtte ik naar het toilet. Ze kon er wel om lachen, zei ze tegen Peter.

’s Nachts in de taxi, beiden suf van de alcohol, herinnerde Peter me nog eens fijntjes aan m’n flater. Dat ik mijn eigen kop eens had moeten zien. Dat soort werk. Leedvermaak.
‘Godver, Peet. Ik had nog wel willen vragen of ze met me wilde trouwen.’

Advertenties
GEEN TROUWJURK VOOR DIANA KUIP