INIESTA

Natuurlijk weet ik nog exact waar ik was, 11 juli 2010. Op het terras bij een vriend. Iedereen in het oranje, drank vloeide rijkelijk.

Maar het voelde niet goed, die avond. Zo anders dan de voorgaande wedstrijden. Klus geklaard, op naar de volgende. Een simpele horde op weg naar het ultieme doel: de wereldtitel. Brutaal en vol zelfvertrouwen. Echter niet tijdens de finale.

Niettemin, opeens. Robben weg, een paar meter los. Rondom mij stokte adem. Het leek slow motion. One shot, one opportunity. Once in a lifetime.

Een teen. Eén teen verwijderd van eeuwige trots.

Daarna de rode kaart. Kracht uit de benen, hoofden zonder geloof. Het onvermijdelijke. Goal. De droom spatte, voorgoed wellicht.

Iniesta

Die kleine geweldenaar alleen in huis, zijn thuis. Einde. Nu eens geen drukte en adoratie. Het gras kriebelde zijn blote voetjes. Tijd nemen voor besef. Al die prijzen. Veel, heel veel. Misschien wel de meeste van allemaal.

Ooit durfden wij te fluiten, in de ArenA. Naar onze beul. Schofterig en gênant. Wij, met een grote bek. Natie zonder ster.

Voor wat hij de voetbalwereld gaf, past slechts nederigheid. En liefde. Met tranen.

Advertenties
INIESTA

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s