TRAUMA

Ieder jaar eenzelfde ritueel als we op de camping arriveerden, waar ook in Europa. Pa draaide de pootjes van de caravan naar beneden en moeders laadde de auto uit. Ik ging direct op pad. Met m’n crossfiets, bal onder de arm. Op zoek naar jongetjes die met me wilden voetballen.

Altijd vond ik ze. Wat ook de  nationaliteit was van mijn maatjes, we spraken dezelfde taal. De taal van voetbal. Schat ligt onder, om de beurt keepen, scheidsrechter niet nodig. Een heerlijke tijd.

Zomer 1988, ik was dertien. Trots als een pauw paradeerde ik over een Duits vakantiepark richting voetbalveld. In mijn Adidas-tenue. Leeuw op mijn borst, grote letters ‘Holland’ op mijn rug. Europameister, dat was ik.

Voor het restaurant stonden twee doeltjes. Veel kereltjes aan het voetballen, allemaal Duitsertjes. Ouders op het terras. Bier en wijn. Of ik mee mocht doen, vroeg ik. Ze keken naar mijn shirt en daarna naar elkaar. De blikken in die oogjes, onverschilligheid. Mijn Europees Kampioenschap in het niet bij hun wereldtitels. Zelden heb ik me zo geminacht gevoeld.

Ik had het mijn zoontjes gegund. Die ster. Een teen waren we ervan verwijderd. Eén teen. Het mocht niet zo zijn. Voordat we weer een Nederlands elftal hebben dat zich kan meten met de toplanden zal mijn kroost volwassen zijn.

Als het ooit zover komt. Dat we de allerbeste zijn. Dan ga ik op vakantie in Duitsland. En zoek ik ze weer op, die Duitse ventjes. Samen met mijn kleinkind. Of we mee mogen doen, ga ik dan vragen. Om mijn trauma te verwerken.

Advertenties
TRAUMA

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s